‘Wandeling van de week’ 13 : Karin de Vries

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met Karin de Vries uit Epe. Sinds de uitbraak van het coronavirus wandelt ze minimaal twee keer per week met vriendinnen. “Gezond blijven draait om de drie B’s, zo zei een vriendin van mij ooit eens. Buitenlucht, Bewegen en Belangstelling. Doordat ik ook mét iemand loop, combineer ik die drie perfect.”

Karin werkt sinds 1,5 jaar als consultant bij een softwarebedrijf. Na een binnendienstfunctie bij een gevelstenenleverancier was dit een stap waarvan ze eerst dacht dat ze die niet zou aankunnen. “Ik werkte weliswaar met diezelfde software bij die Zwolse leverancier. Maar verder wist ik niets over ict. Zou ik de stap naar dat softwarebedrijf wel aankunnen? Ik had daar best wel vraagtekens bij.”

Toch is er sindsdien iets gebeurd, waardoor de stap naar die nieuwe baan weldegelijk gelukt is. “Ik kan me tegenwoordig een stuk beter focussen op wat wel en niet goed voor me is. Ik breng meer richting aan in mijn leven. Ik durf veel beter keuzes te maken die bij mezelf passen. Dat maakt me een rijker mens”, begint ze te vertellen als we bij haar huis aan de wandeltocht beginnen.

Diepere laag

Karin heeft vroeger best wel eens gedacht dat ze niet helemaal goed in haar vel zat, vervolgt ze eerlijk. Dat ze verdrietig was, maar niet precies wist waarom. “Om die reden heb ik wel eens gesprekjes gehad met een therapeut of een psycholoog. Ik schaam me daar niet voor, ik ben heus niet de enige. Ik leerde er altijd wel van, maar helemaal over ging mijn gevoel nooit. Totdat iemand me in contact bracht met een vrouw uit Ruinerwold. Willemijn, want zo heet ze, analyseerde waarom ik niet lekker in mijn vel zat. Volgens haar kwam dat vaak doordat anderen om mij heen niet lekker in hun vel zaten. Ik pikte dat op en vervolgens trok ik me hun problemen heel erg aan. Hun verdriet werd mijn verdriet. Ik heb door haar onder meer geleerd dat ik niet alle problemen van anderen hoef op te lossen. Dat heeft me veel rust gegeven.”

Getwijfeld

Ja, het klinkt allemaal best wel zweverig, geeft Karin toe. “Daarom heb ik ook getwijfeld om met je te wandelen. Ik vertel er niet vaak over. Maar uiteindelijk ben ik toch deze drempel over gestapt. Ik vind het namelijk ook interessant om aan te geven wat de gesprekken met Willemijn met me doen. Mensen die me een beetje kennen, weten wel dat ik aardig nuchter ben. Dat is ook wel zo, maar door haar heb ik een diepere laag in mezelf aangeboord.”

We lopen verder. Onze route leidt door het bos en gaat vervolgens terug naar de rand van het dorp in Epe. Terwijl deze wandeling spontaan ontstaat doordat we per kruising samen kiezen welke afslag we nemen, vertelt Karin over de volgende stap in haar leven. Het blijkt een stap te zijn die eenzelfde spontane insteek heeft, als het vormen van deze wandelroute. “Via Willemijn kwam ik in contact met Renate. Ook met haar heb ik goede gesprekken. Samen geven ze de opleiding ‘intuïtief begeleiden’. Die volg ik nu. Daarmee kom je achter jouw eigen kwaliteiten en begaafdheden. Heel belangrijk om voor ogen te houden: niets is fout. Maar je moet wel heel duidelijk je eigen kaders bepalen. Door die opleiding ben ik de afgelopen tijd veel bewuster geworden van het feit dat je sommige problemen of vragen van anderen niet altijd op hoeft te lossen. Een advies is natuurlijk altijd goed, maar je bent niet verantwoordelijk voor andermans keuzes.”

Keerpunt

De opleiding begon toevalligerwijs op hetzelfde moment als Karins nieuwe baan. “Je zou kunnen zeggen dat dit een keerpunt in mijn leven is geweest. Sindsdien ben ik dichter bij mijn eigen kern gekomen. Ik ben niet per se beter geworden in iets, maar wél rijker. Ontwikkeling heeft wat mij betreft een andere betekenis dan groei alleen. Het staat ook letterlijk voor ‘ont wikkelen’ en afpellen van de lagen die ooit op je ziel zijn aangebracht. Dat traject heeft er tot nu toe voor gezorgd dat ik dichter bij mezelf sta. Dat zie ik in mijn privéleven terug, maar ik heb er ook veel aan bij mijn werk.”

Een nieuwe opleiding én een nieuwe baan moeten nu ook nog eens gecombineerd worden met de coronacrisis. Is dat niet lastig? “Op zich niet. Ik heb veel aan wandelen. Ik ben daar ruim voor de eerste lockdown al mee begonnen. Heel af en toe loop ik alleen. Maar ik ga veel liever lopen met vriendinnen. Niet alleen vanwege de noodzakelijke beweging, maar ook vanwege het feit dat je buiten bent. En bovenal inderdaad vanwege de belangstelling voor elkaar.”

Op woensdagavond loopt Karin bijvoorbeeld met haar buurvrouw en vriendin Marieke en op zondagochtend met haar vriendin Nadine. “Bij hen merk ik dat ze hetzelfde over die laatste ‘B’ nadenken. Belangstelling is zo belangrijk. Belangstelling voor de ander geeft onze wandelingen meerwaarde.” Juist dat aspect was voor Karin uiteindelijk de reden om mee te doen met deze rubriek. Ze kan en ze wil vrijuit praten over alles wat haar bezighoudt. “Dat doet goed, dat lucht op.”

Terwijl we weer voor haar huis staan, trekt ze een voorzichtige conclusie: “Door de opleiding ben ik mij veel bewuster van mijn eigen kwaliteiten en begaafdheden. Dit maakt dat ik beter om kan gaan met alles wat ik meemaak in mijn leven. Zo’n coronacrisis is voor niemand leuk. Maar sinds ik de opleiding volg, sta ik sterker in mijn schoenen. Ik voel me ook beter. Ik maak keuzes niet omdat anderen dat willen, ik maak keuzes die puur gebaseerd zijn op mijn eigen gevoel. Ieder mens is uniek. Dus waar ik ook voor kies: ik kan het niet fout doen. Als je dat weet, dan kom je altijd thuis…”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 3 maart 2021)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 12 : Jaap Kloosterziel

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met de geëngageerde Jaap Kloosterziel uit Epe. Hij heeft duurzaamheid hoog in het vaandel staan. Sinds de coronacrisis is wandelen zijn favoriete dagelijkse uitje geworden.

“Zal ik wat drinken en een stuk chocola meenemen? Je weet nooit waar je terechtkomt.” Jaap lacht, een goede voorbereiding is het halve werk. Je zou maar zo wat extra suikers nodig kunnen hebben, mochten we tijdens de wandeling onverhoopt verdwalen. Alhoewel; dat zal ook wel meevallen, want sinds het begin van de coronacrisis is wandelen zijn favoriete uitje geworden.

Hij weet de weg, hij kent de paadjes. Jaap wandelt alleen of met zijn vrouw en drie kinderen. Wandelschoenen aan en gaan. Soms gewoon een willekeurig rondje, dan weer met een doel. Openhaardhout bijvoorbeeld. Of verse melk bij de biologische boerderij in de buurt. Nu is er geen doel. Alhoewel: het doel is ons gesprek. En de omgeving helpt er bij om dat gesprek vorm te geven. We lopen vanaf zijn woning aan de Rietberglaan en slaan links af de Jagtlustweg in. We zien de wonderschone pracht; de weilanden links en de bospartijen rechts. Maar voor we er goed en wel erg in hebben, zitten we midden in het bos. “Zullen we hier linksaf gaan? Dit pad is een prachtige route langs een mooi vennetje.”

Prille begin

De natuur is mooi en tijd vliegt voorbij. Dat komt: Jaap heeft veel te vertellen. Niet eens zozeer over zichzelf (want: ‘ik blijf het liefst zo veel mogelijk anoniem en hou heel erg van mijn privébubbel’), maar zeker wel over de werkzaamheden waar hij dagelijks mee bezig is. Zo is hij als zelfstandig tekstschrijver werkzaam voor onder andere de Volksbank. Zijn spaarzame vrije uurtjes besteedt Jaap aan een project waar hij vanaf het prille begin bij betrokken is: Stichting Red de Veluwe. Dit is het collectief dat zich met man en macht verzet tegen de uitbreiding van Lelystad Airport.

Met niet al te veel fantasie zou je kunnen zeggen dat juist die werkzaamheden een bijzondere passie van Jaap genoemd kunnen worden. Met recht, want de actiegroep heeft al het nodige bereikt. Die uitbreiding zou er in eerste instantie voor zorgen dat het vliegveld vanaf 2019 ook vakantieluchthaven zou worden. Lelystad zou een deel van het vliegverkeer van Schiphol overnemen.

De actiegroep heeft er volgens Jaap aan bijgedragen dat dit traject zeer vertraagd is. “Anders hadden de vliegtuigen hier al veel vaker over gevlogen. In de milieueffectrapporten voor dat vliegveld stonden steeds veel tekortkomingen. Daar hebben wij tegen geageerd. We hopen zo te voorkomen dat er vanaf Lelystad Airport massa’s vliegtuigen over de normaal zo rustige Veluwe gaan vliegen. Kijk daar! Dat is dat mooie vennetje. Prachtig toch?”

Jaap vervolgt zijn weg en vertelt verder over de mooie resultaten die de actiegroep bewerkstelligd heeft. De vertraging is gelukt, maar Lelystad Airport is wel uitgebreid. Zo is er een hal gebouwd en is de verkeerstoren vernieuwd. Maar alles is nog niet open. “En het is nog maar de vraag wanneer dat gaat gebeuren. Dat is aan het nieuwe kabinet.”

Petitie

De actiegroep protesteert ook tegen laagvliegroutes over de Veluwe. Ze startten een petitie en inmiddels heeft de minister beloofd de laagvliegroutes te schrappen en is ze gestart met een luchtruimherindeling. “Dat is nodig omdat het Nederlandse luchtruim te vol is. Lelystad kan er niet bij. Dat zou er voor moeten zorgen dat vakantievluchten hoger gaan vliegen. Maar in een nieuw rapport staat dat piloten boven 1.800 meter zelf hun kortste route mogen kiezen. Dan komen de vliegtuigen natuurlijk zeker wél laag over onze mooie Veluwe. Dat doorstijgen vanaf 1.800 meter gaat zeker ook het nodige lawaai opleveren. Rapporten zeggen dat je dan zo maar 70 decibel (te vergelijken met het geluid dat een föhn maakt, red) om je oren kunt krijgen. Let je trouwens wel op hoe mooi het hier is? Daar kunnen we de weg oversteken. Dan lopen we richting buurtschap Wissel.”

Stikstof

Naast dat geluid zorgt de stikstof van de vliegtuigen er voor dat de biodiversiteit van de Veluwe afneemt, aldus Jaap. “Hoe meer vliegtuigen er over komen, hoe slechter het gaat met deze kwetsbare regio. Stikstof is een groot probleem voor zowel plantengroei, bomen, maar ook voor dieren.” Er worden nog altijd politieke besluiten genomen waartegen Red de Veluwe bezwaar maakt, aldus Jaap. “Vorige week nog. Toen heeft minister Carola Schouten van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) een ontwerpbesluit gepubliceerd voor een natuurvergunning voor Lelystad Airport. Die zegt dat er vanaf de luchthaven 10.000 vliegbewegingen per jaar mogen komen. Alsof je een koeienstal voor 150 koeien wil en een vergunning aanvraagt voor 45. Dat kán toch niet? Daarom gaan we bezwaar maken. Wil je trouwens niet toch een stukje chocola?”

De suiker is gewenst. Het blijkt dat we al ruim 10 kilometer aan stappen over deze prachtige diverse Veluwe hebben gezet. “Ik hou van wandelen. Sinds medio maart is dat zelfs mijn favoriete uitje. Je kunt vanwege corona ook niet veel anders. Trouwens: daar kunnen we de S9 weer over. Als we via die weg lopen, dan is dat de kortste route richting ons huis.” Daar aangekomen, blijkt dat we een slordige 12 kilometer genoten hebben van de Veluwe. “Genieten, ja. Zo voel ik dat echt. Deze omgeving is prachtig, maar moet dat vooral blijven”, besluit hij passievol. “Ik hoop daar een steentje aan bij te kunnen dragen. Kun je hier iets mee voor de krant?”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 23 februari 2021) 

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 11 : Hens Hinloopen

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met Hens Hinloopen uit Epe. Hens heeft, zoals zijn achternaam al een beetje doet vermoeden wel iets met wandelen. Hij woont al jaren in de bossen van Epe en verkent ‘zijn achtertuin’ zo ongeveer dagelijks te voet.

Die liefde voor bomen en bos is bij deze Epenaar sterk aangewakkerd sinds hij in Velp de bosbouw en cultuurtechniek afrondde. Ook al heeft hij tegenwoordig een ander bedrijf (Hens verkoopt en ontwikkelt elektrisch aangedreven werktuigdragers voor de boom- en sierteeltsector, red.); duurzaamheid staat bij hem altijd zeer hoog in het vaandel.

Energie Coöperatie Epe

Om die reden is Hens bijvoorbeeld één van de oprichters en inspirators van de Energie Coöperatie Epe (terugdringen van fossiel brandstofverbruik en versterken van de lokale circulaire economie, zie ook: www.ecepe.nl, red.). “Dat doen we onder meer door samen met particulieren, verenigingen en bedrijven in Epe, zonnepanelenprojecten te initiëren en uit te voeren.” Het uiteindelijke doel daarvan? “Een betere leefomgeving voor Epenaren, maar ook een beter milieu. Daarbij hopen we noaberschap te vergroten en lokaal eigendom te waarborgen.” Deze energietransitie is niet makkelijk, weet hij. “Dat zet druk op onze samenleving. Maar ik ben een verbinder. Ik hoop zo draagkracht te creëren.”

Kennisdeler

Daarnaast vertelt hij als ‘bosbouwer in ruste’ graag over de omgeving waarin hij wandelt, zo blijkt. Sterker: Hens blijkt een ware kennisdeler. “Zie je die kale plek daar? Dat lijkt radicale kap, maar niets is minder waar. Dit is een deel van het bos dat heel bewust door het Eper Bosbedrijf kaal gemaakt is. Daar wil men kijken welke ‘pioniersoorten’ er spontaan gaan groeien. Zonder dat er iets door het bosbedrijf aangeplant wordt. Dat levert uiteindelijk zonder twijfel een zeer interessant deel van het bos op. Misschien zelfs wel met vegetatie die er op andere plekken in dit bos van honderden hectares groot niet te vinden zou zijn.”

We wandelen over paden waarop deze dagen een dik pak sneeuw ligt. Het witte goed knispert en knerpt onder onze laarzen. De kuiten branden vanwege de extra inspanning, want het lopen gaat zwaar. Maar deze wandeling levert zeker ook het nodige op. De besneeuwde omgeving is meer dan prachtig, en het is er stiller dan ooit. Onze route leidt via het bos richting de Renderklippen en het pittoreske vennetje met de welluidende naam Pluizenmeertje.

Door de verse laag sneeuw ziet deze plek er helemaal idyllisch uit. “Zie je die solitaire berk daar? Die gaat het wel redden. Die boom staat volop in het licht, rondom is er genoeg ruimte. Dat is heel anders wanneer je naar die reeks dennenbomen op die plek kijkt. Die staan dicht op elkaar. Het is niet voor niets dat daar ook een aantal dennenbomen omgezakt zijn. Ook in het bos geldt het recht van de sterkste.”

Bosbrand

Vervolgens duiken we via de hei en de Schaapskooi weer terug het dichtbegroeide bos in. “Dat dichtbegroeide aspect is natuurlijk niet altijd goed. Het is niet voor niets zo dat er veel bomen een streepje hebben gekregen. Die zullen uiteindelijk gekapt worden zodat de andere bomen meer ruimte krijgen om te groeien.”

Het is volgens Hens namelijk bijzonder onverstandig om een bos aan te planten en er verder decennia lang niets aan te doen. “Aan het eind van hun levensloop zouden die bomen min of meer op hetzelfde moment dood gaan. Het is om die reden zeer goed om continu te blijven kijken welke boom het goed doet en welke onverhoopt wat minder. Die laatste groep, kap je. Want daarmee komt er weer zonlicht op de grond. Zo ontkiemen zaden en stimuleer je ongelijkjarigheid in het bos. Dat alles doe je om er voor te zorgen dat er een natuurlijke verjonging ontstaat.”

Op een andere plek zijn jonge berken netjes in een rij aangeplant. “Daar kwamen best klachten over uit de buurt. Eerst zo veel kappen en vervolgens maar beperkt terug planten. En dan ook nog eens geen sterkere eiken maar minder sterke berken. Waarom doet de gemeente dat? Dat lijkt niet logisch. Totdat ze hoorden dat die berken wel degelijk een functie hebben. Dit is een zogenaamde brandwerende zone. Als er bosbrand is, moet deze zone met berken brandvertragend werken. Dat is de eigenschap van loofhoutgewas. Met als resultaat dat de eventuele brand minder snel bij de woningen aan de rand van het bos komt. Toen was de buurt ineens wel overtuigd van de kap. Het draait allemaal om communicatie.”

Door zijn vele wandeltochten in het bos, is Hens ook anders na gaan denken over zijn eigen bedrijfsvoering, zo vertelt hij ineens. “Ik vergelijk bedrijfsprocessen met de groei van vegetatie, van een boom. Het hoeft niet op stel en sprong af. Iets groeit en is aan verandering onderhevig. Dat duurt misschien wel langer, maar het wordt wel beter door er steeds over te blijven nadenken. Mits je visie en oog voor de toekomst blijft houden, natuurlijk.”

Blote voeten

Het bos is voor Hens dé plek om inspiratie op te doen om energie te genereren. “Het klinkt zweverig, maar ik zeg het toch: hier voel ik me het meest verbonden met de aarde.” Die verbondenheid zoekt hij een groot deel van het jaar zelfs letterlijk op. “Tussen april en september loop ik op blote voeten door het bos. Ik doe dat al jaren. Het geeft me een ultiem gevoel van vrijheid. Ik vind dat heerlijk. Het is nu natuurlijk te koud, maar ik kan niet wachten om de bossen weer blootvoets te betreden.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 17 februari 2021)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 10 : Ruben Sinselmeijer

EPE – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met Ruben Sinselmeijer uit Epe.

Ruben is al jaren werkzaam bij de brandweer. Sinds vorig jaar is hij teamleider bij de meldkamer brandweer van de VNOG (Veiligheidsregio Noord- en Oost Nederland) in Apeldoorn. “In coronatijd een overstap maken naar een andere functie, is best wennen. Helemaal omdat de rol van de meldkamer in een dergelijke crisisperiode zeer belangrijk is. Ik neem daarom veel tijd om te ontspannen als ik niet aan het werk ben. De dagelijkse wandeling hoort daar zeker bij. Al ben ik ook eerlijk. Je zit niet voor niets bij de brandweer. De spanning en adrenaline hoort er bij. Dat is een essentieel onderdeel van mijn werk.”

De voorliefde voor de brandweer zat er bij Ruben al van jongs af aan in, zo vertelt hij wanneer wij aan onze wandeling beginnen. Brandweerhelmen verzamelen, kijken naar branden, informeren of hij niet ergens vrijwilliger zou kunnen worden, het paste bij hem. In het eerste jaar van zijn hbo-opleiding Journalistiek en Communicatie in Zwolle kreeg hij de lachers op z’n hand toen een docent aan alle studenten vroeg wat ze graag wilden worden. Nee, geen oorlogsverslaggever, muziekjournalist of communicatieadviseur bij een gemeente of een groot bedrijf. Ruben meldde doodleuk: “Ik wil brandweerman worden.”

Al tijdens die studie werd zijn wens waarheid. Ze zochten iemand op de meldkamer in Deventer. “Ik werd daar één van de centralisten. Als centralist neem je de telefoontjes aan van mensen die via 112 een brand, ongeval of een ander incident melden. Het is dus ook jouw taak om de juiste keuzes te maken en verbinding te leggen met het desbetreffende brandweerkorps. Doet een centralist het werk goed, dan gaat de hulpverlening als een sneeuwbal rollen: steeds groter en groter. Zodat het incident snel verholpen wordt.”

Brandweeracademie

Door deze interessante baan (en zijn werkzaamheden bij de vrijwillige brandweer) vergaarde Ruben in rap tempo veel kennis. “Die studie kon ik vanwege de onregelmatige diensten alleen wat moeilijk afmaken. Dat wilde ik uiteindelijk natuurlijk wel. Ik ben een paar jaar bij de uitrukdienst/24-uurdienst gaan werken. Daardoor kreeg ik qua werktijden wat meer regelmaat en had ik de mogelijkheid om de hbo communicatie af te ronden.” Rubens brandweerambitie was echter meer dan dat. “Ik kreeg vervolgens de kans om aan de Brandweeracademie de opleiding tot brandweerofficier te volgen.” Dat deed hij en daardoor schopte hij het uiteindelijk via enkele andere functies tot plaatsvervangend commandant bij het korps in Kampen en diverse andere functies bij de Veiligheidsregio IJsselland.

Vorig jaar, midden in de coronacrisis, was daar dus ineens een hele andere functie. Hij ging terug naar de afdeling waar hij zijn carrière bij de brandweer ooit begon: de meldkamer. De Meldkamer Oost Nederland (MON) is de meldkamer voor de Veiligheidsregio IJsselland en Veiligheidsregio Noord- en Oost- Gelderland (VNOG). Deze is gevestigd in Apeldoorn. Op diezelfde plek bevinden zich ook de meldkamer van politie en ambulance. “Ruim twintig jaar na mijn baan als centralist heb ik inmiddels een andere functie op die afdeling. Maar het voelde als thuiskomen.”

Naast teamleider op de meldkamer heeft Ruben een rol als hoofdofficier van dienst. Als hij dienst heeft komt hij bij grotere calamiteiten in de regio ter plaatse. Soms wordt er ook multidisciplinair opgeschaald. Dat noemen ze een gecoördineerde regionale Incidentbestrijdingsprocedure (GRIP). “De grote brand in een school in Doetinchem van een paar weken geleden, is daar zo’n voorbeeld van.” Ook de (dreigende) rellen als reactie op de coronamaatregelen zorgden de afgelopen tijd voor de nodige extra alertheid. “Je wilt natuurlijk niet dat je als brandweer vanwege zo’n demonstratie niet goed bij een eventuele brand kunt komen.” In deze maanden heeft Ruben misschien nog wel meer dan ooit ervaren hoe belangrijk die meldkamer is. “Je wilt er uiteraard alles aan doen om er voor te zorgen dat het team waar je leiding aan geeft (25 personen, red.) gezond blijft. Want we kunnen niemand missen. Dan hebben we écht een probleem.”

Naast zijn eigen wezenlijke dagelijkse wandeling, zoekt Ruben voor zijn collega’s ook continu naar manieren om dit belangrijke werk vooral ook leuk te houden. “We geven regelmatig kleine attenties, we vragen vaak of iedereen het allemaal wel volhoudt. Die aandacht voor elkaar is essentieel, vind ik.” De ruimte van de meldkamer is tijdens de eerste lockdown al coronaproof ingericht. “We werken met minder mensen in de meldkamer. Ook hebben we aan het eind van de zomer al een mondkapjesplicht ingesteld. Dit zijn slechts enkele voorbeelden waarmee waarborgen dat een ieder zo min mogelijk risico loopt.” Centralisten vragen bij binnengekomen 112-meldingen of iemand die bij de brand of calamiteit betrokken is, onverhoopt corona heeft. “We informeren brandweermensen die ter plaatse gaan hierover vooraf.”

Zorgen de komende weken voor extra spanning, nu blijkt dat de Britse variant van het coronavirus zich wellicht veel sneller verspreidt? “We bereiden ons altijd voor op het ergste scenario. Ook nu. In dit geval zou de derde golf er best voor kunnen zorgen dat verspreiding zo snel gaat dat overbevolking in de ziekenhuizen dreigt. Dat hoeft natuurlijk niet te gebeuren, maar je kunt er maar beter op voorbereid zijn.” Het maakt z’n baan soms best hectisch, weet Ruben. “Dan is het fijn om af en toe de wandelschoenen aan te trekken.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 10 februari 2021)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 9 : Jan Berkhoff

Oene – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met Jan Berkhoff (65) uit Oene. Jan had een week daarvoor aangekondigd om te stoppen als wethouder in Heerde. Een moeilijke stap, zo meldt hij tijdens deze wandeling. “Ik ben er de afgelopen tijd achter gekomen dat mijn mentale veerkracht verminderde. De rek was er uit. Vlak na het kerstreces merkte ik dat ik niet voldoende opgeladen was. De stress was er nog. Ik besloot met pijn in het hart dat het genoeg was.”

Ik ken de route naar zijn huis. Ik ken het huis zelf, ik ken de inrichting. Hier was ik als privépersoon al vaak. Tijdens familiebijeenkomsten, tijdens verjaardagsfeestjes. Maar als verslaggever was ik hier nooit. Natuurlijk heb ik hem de afgelopen jaren best wel eens geciteerd voor een verhaal. Als verslaggever van een regionale krant schrijf je nu eenmaal ook over de politiek. Maar een persoonlijk verhaal over de mens Jan Berkhoff? Daar waar hij uitgebreid vertelt over zijn leven? Nee, dat deed ik nooit. Je interviewt je eigen oom toch niet? Dat kwam te dichtbij. Tot vorige week woensdag. Toen was het daar ineens hoog tijd voor. Hij had afscheid genomen van zijn werkzame leven. Hij vertelt daarover, hij benoemd zijn passie voor de toekomst. En ik wilde er ineens wel graag over schrijven.

Gemeentegrens

Woensdagochtend, kwart voor 9. Ik rijd voor de zoveelste keer in mijn leven van Epe naar buurtschap Ooster Oene. Het is een prachtig gebied op de rand van de gemeenten Epe en Heerde. Sinds mijn oom en tante aan de Bremensallee in Oene wonen, herdoopten we dit gebied in onze familie gekscherend tot ‘De Bremen’.

En daar gaan wij nu wandelen: ex-wethouder naast verslaggever. Oom naast neef. We lopen van de Bremensallee richting het kanaal. Al na een paar honderd meter passeren we de gemeentegrens. “Toch wel een prachtige symbolische route”, begint Jan te vertellen. “Na 12 jaar wethouder te zijn geweest voor de gemeente Epe, had ik het voorrecht om ook voor de naastgelegen gemeente Heerde nog eens vijf jaar als wethouder aan de slag te gaan. Ik ben weliswaar geboren en getogen in Oene, maar ik heb me altijd een halve Heerdenaar gevoeld. De middelbare school De Heertganck (nu Noordgouw, red.), het uitgaan in Heerde. En later de boodschappen die er vaak gehaald worden; ik houd gewoon van Heerde. Maar ik hou ook van Oene. Het is niet voor niets dat ik hier nooit weg ben gegaan. Het is niet voor niets dat al mijn vrienden uit deze regio komen.”

Daarom vindt Jan zijn afscheid als Heerder wethouder ook verdrietig. “Niet zo zeer vanwege die dossiers, daar kan ik gemakkelijk afstand van doen. Maar wél vanwege de mensen waarmee ik werkte en ook vanwege de inwoners waarvoor ik werkte.” De stap om te stoppen blijkt niettemin onvermijdbaar. “De koek was op. Ik kon het niet meer opbrengen om vol voor deze functie te gaan. Mijn emmer was overgelopen. En erger nog: die emmer bleef overlopen. Je zou dat overspannen kunnen noemen. Bij mij restte er maar één conclusie: stoppen. Want wethouder zijn op halve kracht is geen optie.”

Opvolger

Jan heeft geen enkele twijfels over de kwaliteiten van zijn opvolger Stephan Nienhuis. “De Heerdenaar is sinds 2014 gemeenteraadslid. Dat moet wel goedkomen. Daarbij heb ik aangeboden om hem op de achtergrond bij te staan als adviseur. Ik ben er voor hem.” De Oenenaar verwacht niet dat dit veel nodig zal zijn. “Toen ik in Epe als wethouder stopte, nam Erik Visser het van me over. Hem heb ik hetzelfde aangeboden. Hij heeft me maar een paar keer iets gevraagd. Hij bleek prima zelf te weten wat er van hem verwacht werd.”

Waarom we juist dit rondje wandelen? Jan vertelt: “Dit is de route die ik sinds twee jaar wel vaker loop. Heel eerlijk gezegd? Ik ben wel meer van het fietsen. Ik doe al sinds 1978 aan wielrennen. Dat is een passie waar ik sindsdien zeker wekelijks mee bezig ben. Alleen of samen met mijn jeugdvriend Jacob: ik vind het heerlijk.” Tot hij een paar jaren geleden noodgedwongen tijdelijk niet het zadel op kon zoeken. “Na een operatie heb ik toen een tijdje niet kunnen fietsen.”

Vissen

Om toch in beweging te blijven, liep hij samen met zijn vrouw Janny, bijna dagelijks een rondje. Exact hetzelfde rondje als wat wij nu ook lopen. We kijken daarmee symbolisch terug op een mindere periode in zijn leven. “Ik heb echt moeten wennen aan wandelen. De eerste keer dat ik dit rondje liep, had ik enorme spierpijn in mijn benen, dat had ik met fietsen nooit.”

Inmiddels fietst Jan wel weer. Toch zal hij z’n wandelschoenen de komende tijd vast wel meer gaan aantrekken. “Er ligt een werkloze periode voor me. Misschien dat een dagelijkse wandeltocht wel tot een vaste waarde gaat behoren.” Al is er natuurlijk ‘altijd wat te doen als je buitenaf woont’. “Ik heb nog wat schapen, ik wil de tuin rondom het huis op orde hebben. Ik vind het mooi om af en toe op fietsvakantie te gaan. Je begrijpt: ik ben niet bang voor het zwarte gat. Ik geniet volop van mijn tijd met Janny, met onze kinderen en kleinkinderen. En desnoods zoek ik wel een invulling. Mijn andere jeugdvriend Teunis stopt dit jaar ook met werken. We appten al of we, net als vroeger, niet weer eens moesten gaan vissen. Ik sluit niet uit dat dit snel gaat gebeuren.”

Maar bovenal hoopt Jan dat zijn besluit om te stoppen er voor zorgt dat de stress in zijn hoofd verdwijnt. “Want hoe je het ook wendt of keert: stress is ongezond. Daar wil ik dus vanaf. Mijn ware passie voor de toekomst? Zo lang mogelijk genieten van m’n pensioen.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 3 februari 2021)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!