Op zeer jonge leeftijd is ze al opgemerkt als hyperlokaal muzikaal talent. Leeftijdsgenoten werden op de middelbare school regelmatig getrakteerd op haar songwriters-kunsten. Ook elders in het dorp wisten velen door diverse (spontane) optredens heel goed wat ze kon en deed. Toen ze in 2000 tijdens de Grote Prijs van Nederland een award in de wacht sleepte, was dat voor ons dorpelingen niet meer dan logisch. Haar hyperlokale talent stroomde inmiddels ook zeer terecht door de rest van het land. Ze bracht in datzelfde jaar haar debuutalbum uit genaamd Morning Sun.
Ooit heb ik Maartje Teussink (want zo heet ze) over die twee bovenstaande nieuwsfeiten geïnterviewd. Ik was journalist van de lokale dagkrant. Ook al woonde ze niet meer in ons dorp, ik vond dat al die mensen die haar kenden het verdienden om over haar muzieksuccessen te lezen.
Wandelend interviewen
Ze ging akkoord. Het werd een onvergetelijk leuk gesprek. Misschien vooral ook vanwege de interviewlocatie. Niet ergens aan een keukentafel, niet ergens in een horecagelegenheid, maar buiten, in de natuur. Het was haar idee om samen een stuk over de hei te wandelen en zo het interview te doen. Nu, jaren later, is dat interview misschien wel de bron van mijn rubriek ‘Wandeling van de week’.
Nick Drake: Pink Moon
Voorafgaand aan die wandeling gebeurde er nog iets moois. Een onvergetelijk muzikaal moment in mijn leven. Ze haalde me op in haar autootje en we toerden naar de bosrand. Er klonk een engelachtige mannenstem uit de speakers die ik tot dan toe nog nooit gehoord had. Ze vertelde me dat dit Nick Drake was. Zijn album Pink Moon bleek een grote inspiratiebron voor haar, voegde ze toe. De manier van gitaar spelen, de alternatieve stemmingen van zijn instrument. De manier van zingen, de manier van liedjes schrijven; het was voor haar allemaal even mooi. Een akoestische gitaar, een prachtige stem, een verdwaalde pianopartij in het titelnummer: ik werd ook geraakt door de nummers van Nick. Sterker, de dag daarna heb ik het album zelf aangeschaft.
Elf nummers: 28 minuten
Pink Moon is het derde en laatste album van de Britse folkzanger Nick Drake. De artiest leed aan depressies. Dat is ook te horen aan enkele teksten op dit derde album. Zijn donkere persoonlijke kant (‘Now I’m darker than the darkest sea’, ‘You can say the sun is shining, if you really want to’, ‘Falling fast and falling free, this could just be the end’) staat vaak centraal. Het album werd opgenomen in minder dan vier uur. Elf nummers, in totaal iets meer dan 28 minuten lang.
De plaat verscheen in februari 1972 en kreeg toen nauwelijks aandacht in de muziekpers. Dat was jaren later wel anders toen het album door Uncut als één van de belangrijkste albums van de jaren zeventig werd gezien. Jammer dat de artiest dat succes zelf nooit heeft meegemaakt. Op 25 november 1974 overleed hij aan een overdosis antidepressiva. Nick Drake werd slechts 26 jaar. Grappig om te benoemen? Het is 26 jaar geleden dat Maartje mij voor het eerst over Nick Drake vertelde. Ze bracht ons bij elkaar. Een ander bijzonder feitje? Op 26 november 1974, dus éen dag na Nicks dood, ben ik geboren.
Van hyperlokaal talent naar internationale waardering
Even terug naar die wandeling in 2000. We spraken, ik werkte het interview uit en het stuk werd gepubliceerd. Nadien heb ik Maartje niet meer gesproken, maar ben ik haar wel blijven volgen. Dat hyperlokale talent, groeide zoals gezegd dus uit naar landelijk en uiteindelijk kreeg ze zelfs internationale waardering. Ze studeerde aan de Janácek Music Academy in de Tsjechische stad Brno en rondde vervolgens de Amsterdamse Academie voor Theater en Dans (ATD) af. Naast gitaar spelen en zingen bekwaamde ze zich als slagwerker (drums en percussie) en klarinettist. Daarbij zijn muziektherapiesessies en productionele activiteiten in haar studio in Rotterdam te boeken.
Nu, 26 jaar later, blijkt uit een recent nieuwsbericht op haar Instagramaccount dat Maartje Teussink in een muzikaal jaarboek vereeuwigd is. Ze is één van de genoemde artiesten in de uitgave ‘100 artists of Europe’. Daarin staat informatie te lezen over haar albums Organic Cities en Blank Page Mosaic. Ik geef het bericht een hartje, feliciteer haar van harte met deze waardering en zet Morning Sun en Pink Moon weer eens op.
(Maartje Teussink – Morning Sun, Nick Drake – Pink Moon)