EPE – De ‘Wandeling van de week’ wordt nieuw leven ingeblazen. Een paar weken geleden schreef ik in een column over de vele demonstraties die de afgelopen periode vaak uit de hand lopen. Daarom stap ik uit het stille midden en roep anderen op om op een andere manier in gesprek te gaan. Het maakt niet uit wie je bent of wat je denkt. Iedereen is van waarde om het maatschappelijke debat weer op een andere manier op gang te brengen. Met één hoger doel: samen werken aan medemenselijkheid. Erik Woensdregt was de eerste die reageerde. Hij wilde tijdens een wandeling best zijn kijk op die talloze demonstraties tegen AZC’s vertellen.
Deze wandeling begint en eindigt bij grand-café De Posthoorn. Daar hebben we afgesproken aangezien Erik tegenwoordig in Apeldoorn woont, maar wel in Epe opgroeide. Erik en ik kennen elkaar al lange tijd. We zijn van praktisch dezelfde leeftijd, we ontmoetten elkaar regelmatig in kroeg of concertzaal. Dat knetterende, verzengende optreden van de punkband Bad Religion in Utrecht bijvoorbeeld waar we allebei bij waren, kunnen we onszelf allebei nog heel goed herinneren. Al was dat ruim dertig jaar geleden. Erik lacht als hij eraan terugdenkt. “Mijn wijlen vader vond die punkmuziek maar niks. Dat was voor werkschuw langharig extreem links tuig, zo zei hij altijd. Maar hij bedoelde natuurlijk, dat hij die muziek niet leuk vond. Tja, als je het vergelijkt met de Beatles, dan schrikken de harde gitaren misschien ook wel af, ja.”
Terwijl we lopen naar de Burgerenkwijk waar Erik ooit opgroeide, hebben we het thema links en rechts door deze anekdote direct te pakken. “Verschil in mening hoeft niet erg te zijn, ik was het ook niet eens met de ietwat beperkte blik van mijn vader over die band. Maar dat bleef dan binnenskamers.”
‘We staan lijnrecht tegenover elkaar’
Nu zijn de sociale media aanjagers van het kwaad dat ‘indoctrinerende berichtgeving’ heet, vindt Erik. Iedereen heeft onbeperkt de mogelijkheid om op anderen te reageren. “Begrijp me niet verkeerd: daar ben ik zelf ook schuldig aan. We staan lijnrecht tegenover elkaar in de maatschappij”, zo vult hij eerlijk aan. Alles staat online en daar reageren anderen dan weer op. Zo verdwijnt de nuance. “Het is zwart tegen wit en niemand geeft toe. Dat doet de discussie uiteindelijk geen goed.” Erik vindt de berichtgeving van de media doorgaans nogal gekleurd. “Dat begon wat mij betreft goed zichtbaar te worden tijdens de coronaperiode. De NOS liep toen al aan de leiband van de overheid. Neem een onderwerp als vaccinaties. Uit onderzoek blijkt dat het geen medicijnen zijn. Die prikken veranderen je DNA. De Rijksoverheid spreekt dat tegen en de NOS maakt daar berichten over. Maar de werkelijkheid is wat mij betreft toch anders. Ik heb heel veel onderzoek gedaan. Maar ze houden die resultaten buiten de boeken. Mensen die daar iets over willen vertellen worden stil gehouden. Ik wil me niet stilhouden en geef wel een tegengeluid.”
In die coronajaren begon Erik politiek actief te worden. Hij werd lid van de landelijke partij Forum voor Democratie en hij was een zeer betrokken commissielid voor de lokale partij Beter voor Apeldoorn. “Ik had energietransitie in mijn portefeuille. Maar ook over andere onderwerpen laat ik mijn stem graag horen.”
Dictator
Over de komst van het AZC in Apeldoorn bijvoorbeeld. Want daar is in de ogen van Erik veel mis gegaan. “In een eerste bijeenkomst met de buurt heeft de gemeente gezegd dat het over ruim tweehonderd alleenstaande jonge mannen uit Syrië en Eritrea. Twee groepen die je niet bij elkaar moet zetten. Daar hoef je geen Einstein voor te zijn, toch? Daar wilde de buurt dus gesprekken over. Die zijn niet gekomen. In de tweede bijeenkomst spraken ze al tegen dat er alleen alleenstaande mannen zouden komen. Wat is het nu? We weten niets.” Erik noemt de Apeldoornse burgemeester een dictator. Ik vraag waarom hij die term gebruikt. “Hij is de ongekozen heerser van de stad. Daarbij neemt de gemeente een eenzijdig besluit. Zonder ons erin te kennen.” Daarnaast heeft hij de demonstratie expres laten ontsporen, vindt Erik. “Ik was erbij. Na de vredevolle demonstratie liep iedereen naar huis. Daar werd de groep opgewacht door de ME. Ze dreven ons terug naar de ‘Drie Maagden-rotonde’ (waar de Matenpoort en de Laan van Maten bij elkaar komen, red.) en ze begonnen met slaan. De enigen die vervolgens vuurwerk gooiden, waren jonge jochies die bij die demonstratie niets te zoeken hadden en enkel de politie aan het uitdagen waren. Om die escalaties allemaal op de hele groep demonstranten te plakken, is dus pertinent onjuist. De term dictator is wat mij betreft dus legitiem.”
Hans Janmaat
Erik vindt al heel lang dat er een asielprobleem is. We gaan ruim dertig jaar terug in de tijd, begin jaren negentig. Hij zat op de middelbare school in Epe. Voor het vak Maatschappijleer werden de verkiezingen behandeld. Alle leerlingen mochten stemmen. De Centrum Democraten van Hans Janmaat kreeg welgeteld één stem. Van Erik.
Hoe dat kwam? Echt niet omdat hij extremistische of racistische denkbeelden had, zo verklaart Erik nu. Maar wel omdat hij de verkiezingsprogramma’s van alle partijen goed doorgelezen had. En uiteindelijk kwam hij toen al tot de conclusie dat er in zijn ogen ‘iets goed mis was’ met de instroom van asielzoekers. “Laat me heel helder zijn. Als je vlucht uit oorlogsgebied of als je vlucht omdat je een andere geloofsovertuiging hebt dan de regeringsleiders in jouw land: dan ben je niet veilig. Dan ben je wat mij betreft dus ook van harte welkom in Nederland. Als de overheid dan zorgt voor een snelle procedure en een snelle integratie door die mensen de taal te laten leren en aan werk te helpen, dan is er wat mij betreft niets aan de hand.”
‘Vollopende AZC’s’
Nu duurt zo’n asielprocedure vaak langer dan twee jaar. “Dat duurt toch veel te lang? Dat schiet niet op. Voor die mensen is dat vervelend, voor de vollopende AZC’s ook.” En waarom die AZC’s vollopen? Daar heeft Erik ook wel een mening over. “95 Procent van de mensen die ons land binnenkomen zijn gelukszoekers, vindt hij. “Die mensen komen uit veilige Afrikaanse landen. Ze reizen met valse paspoorten via Griekenland of Spanje Europa binnen. En komen dan heel gemakkelijk ook in Nederland terecht. Heel eerlijk? Die hebben hier niets te zoeken. Grenzen dicht zoals Janmaat toen ook zei en zoals de PVV en FvD nog altijd zeggen, dat lukt waarschijnlijk niet. Maar voor deze groep gelukszoekers mag dat wat mij betreft wel gelden.”
‘Ze doen toch wat ze willen’
Als we het buitengebied inlopen, begint Erik te zuchten. “Hele grote groepen voelen zich niet meer gehoord door de overheid. Dat gaat een keer uit de hand lopen. Als je mensen hebt die het gevoel hebben dat ze niets meer te verliezen hebben, dan wordt het gevaarlijk.” Hint Erik daarmee op een burgeroorlog? “Dat weet ik niet, maar het zou kunnen. Want dit probleem is niet houdbaar. En ik voel me daar al jaren niet goed bij. Drie jaar geleden zijn de eerste plannen gemaakt. Binnen nu en een paar maanden verhuizen we naar Frankrijk. In een klein dorpje in de Ardèche hebben mijn vrouw en ik een oud huis gekocht en een stuk land. Daar gaan we een B&B beginnen. Ze zoeken het maar lekker uit.” Erik citeert een nummer van de Nederlandse band De Dijk: ‘Je mag zeggen wat je denkt. Niet dat het iets uitmaakt. Zij doen toch wat ze willen. Al moet de hele boel vergaan’. “Ik kom daarmee een oude belofte na. Vraag het maar na aan klasgenoten, vrienden of familie. Ik heb gezegd dat ik niet wil wonen in een land waarin een linkse partij zoals PRO aan de macht komt. Dat lijkt aanstaande, want die nieuwe landelijke verkiezingen gaan binnenkort komen. Het huidige minderheidskabinet redt het niet. Daarbij denk ik na al die jaren ook: ik stoot mijn hoofd elke dag misschien wel tien keer tegen de muur. Maar die muur staat er nog steeds. Ik denk dat ik er maar eens mee moet stoppen. De onderwerpen zijn te groot en te moeilijk. We trekken ons terug. We gaan lekker onze eigen gang. We hopen in Frankrijk dus een rustig leven op te bouwen.”
Ook op de vlucht dus. Erik lacht om die vergelijking. “Ja, maar wij zijn wel druk met inburgeren. Nu al. We zijn de Franse taal aan het leren en we proberen nu al te integreren in die kleine gemeenschap van een paar honderd mensen. Je moet wel. Want anders lig je er voor altijd buiten.”
Bubbel
In het Eper centrum, vlak bij ons eindpunt, concluderen we allebei dat dit gesprek zin heeft gehad. Want je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om een gesprek te voeren. Erik: “Binnen je bubbel praten is het makkelijkst. Maar het triggert niet en er is niks aan.” Naar elkaar luisteren echter, of elkaar de mond gunnen, dát is ook medemenselijkheid, weet Erik. “Dan leer je van elkaar. Dat zou ik de wereld wel wat meer gunnen.” En als dat onverhoopt allemaal niet lukt? “Ga dan maar een stuk wandelen. Telefoon thuis laten. Totdat je nergens meer aan denkt. Als je dat bereikt hebt, dan kun je weer naar huis.” Als iedereen nou meer zou wandelen totdat het hoofd leeg is, dan zouden er misschien wel veel minder problemen zijn, concludeert hij tot slot.
Wil jij ook met me wandelen? Meld je dan vooral aan via dennis@mediamagneet.nl. Ik wandel met iedereen. Alle meningen worden respectvol behandeld.
De 64e editie van de ‘Wandeling van de week’ heb ik gelopen met Erik Woensdregt.
Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!