Het volgende bericht is handgeschreven met mijn splinternieuwe Oslo-pen: ik wil jullie hierbij alvast hele fijne feestdagen toewensen!
Meer weten over die verkregen pen? Lees dan vooral onderstaande column (gepubliceerd in Nieuwsblad Schaapskooi) even…
‘Dennis, kan ik je blij maken met een pen?’
Henk van ’t Hof uit Epe grabbelt in zijn jaszak en geeft me het schrijfgerei. Erop staan de adresgegevens van zijn bedrijf. Die ik natuurlijk allang weet, anders haalde ik hier niet al jaren groentes, aardappelen en eitjes.
Wat ik niet wist? Henk geeft deze pennen alleen in de maand december weg. Sommige jaren misschien wel duizend in totaal. Ook al is dit een drukke maand omdat hij ook talloze kerstbomen verkoopt, Henk weet gemiddeld genomen best wel redelijk wie er al een pen gehad heeft en wie niet.
Veel vaste klanten kennen deze actie trouwens wel, lacht hij. Sterker: soms vragen ze er zelfs om. ‘Gaf jij deze maand niet altijd een relatiegeschenk?’, vragen ze hem dan. Vervolgens graait Henk
weer in zijn jaszak en vindt de kosteloze overdracht plaats. ‘Af en toe komen ze de kerstboom natuurlijk met meerdere personen ophalen. Dan snap je het zeker wel? Natuurlijk, in zo’n geval krijgt
iedereen een pen mee. Geen probleem. Iemand moet er zijn auto ook voor starten om hier naartoe te komen rijden.’
Een belangrijke andere reden waarom Henk misschien al wel een kwart eeuw gratis pennen uitdeelt? De exemplaren schrijven zo lekker. Althans, dat vertelt bijna iedereen aan hem. Woorden belanden razendsnel en sierlijk op papier, de dikte van de inktpunt is perfect.
Omdat ze zo fijn schrijven, blijft hij dus trouw aan leverancier en aan type. Henks uitgedeelde pennen heten Oslo, zo weet hij inmiddels. Elk jaar is er weer even telefonisch contact met hetzelfde relatiegeschenkenbedrijf. Elk jaar staan de Oslo-pennen op de order. En een paar dagen later worden ze bezorgd.
De Oslo heeft een wit lijf met een gekleurde punt en een gekleurde achterkant. Ertussen zijn twee zwarte randjes geklemd. De drukknop is dan wel weer wit. En om de pen helemaal af te maken, prijken er dus zwartgedrukte n.a.w.-gegevens aan de zijkant. Belangrijke vraag: gaat het hem eigenlijk om aandacht? Om reclame maken? Henk lacht. ‘Nee, daar doe ik het niet voor. Het is slechts iets extra’s voor mijn klanten. Een kleine beloning. Uit dankbaarheid. Niets meer, niets minder.’ Toch wordt die beloning wel gewaardeerd. ‘Een mevrouw belde me eens halverwege januari. Of ik niet wat groente en aardappelen bij haar wilde bezorgen. Voor mij geen probleem. Ik bezorg de producten uit onze boerderijautomaat wel vaker. Maar toen kwam het; ze was een paar weken ziek geweest en vroeg of ze misschien ook nog aanspraak kon maken op de jaarlijkse kerstattentie. Ik reageerde dat er voor haar zeker ook nog wel een pennetje beschikbaar was.’
Hij heeft wel eens gehoord dat er mensen zijn die de Oslo’s van Henk sparen. ‘Elk jaar zoek ik bewust weer een andere kleur uit. Twee jaar geleden was het een blauwe, vorig jaar een rode en dit jaar een
groene.’
Laatst vertelde iemand aan Henk dat hij zo’n pen in een week leeg schrijft. ‘Dat vind ik snel. Aan de andere kant: die man puzzelt veel. Dikke strepen zetten en veel woorden schrijven. Het zou best kunnen dat het dan snel gaat met de inkt. Misschien houdt hij er ook wel een dagboek mee bij. Dat weet ik natuurlijk niet. Ik heb hem dus maar een extra pen gegeven. Maar goed, genoeg gekletst. Ik moet weer verder. Ik wens je hele fijne kerstdagen toe en een heel goed uiteinde. En eehm… Wie schrijft die blijft, hè!’
Ik wens Henk hetzelfde en zeg hem dat dat laatste ook wel goedkomt…