‘Wandeling van de week’ 4 : Gunnar van der Stelt

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. Deze week gaat Dennis op pad met Gunnar van der Stelt (23).

Deze ex-Epenaar woont inmiddels een aantal jaren in Berlijn en probeert een bestaan op te bouwen als songwriter en muzikant. Eerder dit jaar studeerde hij daar af aan de British and Irish Modern Music (BIMM) Institute. “Ben je daarmee klaar, dan móet het gebeuren. Optredens regelen, fanbase opbouwen en nieuwe muziek maken. Door corona ligt dat eerstgenoemde aspect echter bijna stil.” Gunnar laat zich niet uit het veld slaan. “Ik blijf doorgaan. Ik vergelijk mijn muziekcarrière met mijn voorliefde voor marathons lopen. Ik ben niet snel, maar ik kan het wel heel lang volhouden.”

Muzikale marathon

Dat die weg dan vaak onverwachts wijzigt? Dat hij soms een omweg of een horde moet nemen om ergens te komen? Soit. Gunnar probeert tegenslagen namelijk om te zetten in positiviteit. Zijn muzikale marathon, zijn ‘road to nowhere’, leidt daardoor altijd naar lichtpuntjes, vertelt hij lachend tijdens deze winterse boswandeling.
Voorheen was dat overigens niet altijd zo. Toen waren er minder lichtpuntjes, toen was zijn brein best vaak donker en had hij last van de nodige negatieve energie. Daar vertelt hij eerlijk over. Dit had onder andere te maken met een paar valse starten in de muziekwereld. Zo schreef hij zich twee keer in bij de Rockacademie in Tilburg. De eerste keer werd hij afgewezen. “Terecht. Mijn voorbereiding was niet goed. Ik nam het niet al te serieus. Was met andere dingen bezig, zoals bandjes formeren. Dat waren alleen bijzaken. Daardoor had ik te weinig focus. En verliep de auditie uiteindelijk dramatisch. Ik was niet aangenomen. Logisch, als ik nu terugkijk naar mezelf. Fair enough.”

Een andere studie volgde: Architectuur in Delft. “Toch was dat niet mijn ding.” Wederom auditeren bij de Rockacademie. Het jaar daarna was de voorbereiding heel veel beter. Hij beheerste zijn instrument (de gitaar) tot in de puntjes, wist tijdens de auditie veel te vertellen over muziektheorie. Toch was er weer een afwijzing. “Op een zeer lompe en ongevoelige manier. Ze meldden via mail dat ik er beter aan deed om te stoppen met gitaar spelen.” Dat terwijl hij dagelijks oefende, tot bloedens aan toe. Gitaar spelen was zijn alles, hij speelde in diverse bandjes en er waren de nodige optredens. Hoe kon dit nou? “Die avond zat ik dus in een dikke dip. Goede anekdotes beginnen vaak met drank. Nou dat was toen ook zo. Ik was boos over die botte afwijzing. Maar ik had een fles wodka. En die moest op. Aan het eind van die nacht doelloos surfen over het net, stuitte hij toevallig op een aanmeldingsformulier van een andere rockacademie: de BIMM in Berlijn. “Ik ben dat direct gaan invullen. Veel vragen waren vergelijkbaar met die van de Rockacademie. Ik heb deze antwoorden dus, enigszins beschonken, in het Engels vertaald en ben gaan schrijven. De dag daarna wist ik niet meer wat ik gedaan had…

BIMM en Rockacademie

Nog geen week later zat er een mail in z’n inbox. “BIMM had gereageerd, ze nodigden me uit voor een vervolggesprek en een auditie.” Gunnar moest onder andere improviseren over een drietal bestaande nummers. “Ze wilden zien of de potentiele studenten muziekgevoel hebben. Er volgde een reggaenummer, een funknummer en een rocknummer. “De laatste ging het beste, de funksong was okay, enkel dat reggaenummer vonden ze niet zo geweldig.” Toch kreeg Gunnar van der Stelt daar wél een kans. “The rest is history, as they say”, lacht hij zijn tanden bloot tijdens het wandelen. Afgelopen zomer rondde hij deze opleiding af door met een zelf ingesteld en geprogrammeerd uniek ‘loop station’ als Gunnar Lines een soloconcert te geven vanuit zijn huiskamer. Een ruime voldoende was het klinkende resultaat. Dat moet een goed gevoel opgeleverd hebben. Helemaal na die botte afwijzing van de Rockacademie. “Zeker weten! Hahaha.”

Tja, en dan begint de muzikale marathon van de afgestudeerde BIMM-studenten pas echt. De strenge coronamaatregelen maken echter dat Gunnar praktisch geen optredens kan geven. Eén keer heeft hij met zijn band Brooks Orion (opzwepende rockmuziek à la Muse) zelf geregeld dat hij in zaal Marie-Antoinette in Berlijn twee shows op één dag kon geven. Dit om een releaseparty te houden voor het album ‘The Happiness INC’. “Toen hebben we twee keer voor vijftig personen gespeeld. Het ging te gek. De reacties waren goed.” Toch zou hij erg graag veel meer willen spelen. Hij had zowel als soloartiest Gunnar Lines, maar ook met de band Brooks Orion al zeker vijftien shows uitstaan die allemaal uitgesteld of gecanceld zijn. Maar de tijd van bij de pakken neer zitten, is voorgoed voorbij, vindt Gunnar. Hij blijft lachen om tegenslagen, zet dat om in creativiteit en schrijft songs bij de vleet. “Iedere maand zet ik ofwel als Gunnar Lines ofwel als Brooks Orion zeker vier liedjes op Spotify. Ik vergelijk de aanpak van mijn muzikale carrière met die van mijn andere passie: marathons lopen. Ik ben niet de snelste, maar ik hou het wél lang vol.”

De eerste succesvolle muzikale kraker heeft de ex-Epenaar te pakken. Het reggaeliedje Freedom van zijn alias Gunnar Lines is inmiddels duizenden keren beluisterd op Spotify en bekeken op YouTube. “Er zijn zelfs mensen in Oeganda die een eigen filmpje op deze track gemaakt hebben. Hoe gaaf!” En dat met reggaemuziek. Iets waar ze bij de BIMM-auditie nog niet echt overtuigd over waren. Toch zette Gunnar die kritiek gewoon om in een nieuw lichtpuntje van zijn muzikale road to nowhere…

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 30 december 2020)