‘Wandeling van de week’ 7 : Arno Boeve

Emst – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. De afgelopen week ging Dennis op pad met Arno Boeve uit Emst. Arno is eigenaar van een bedrijf genaamd HBV Beveiliging. “Daar ben ik wekelijks aardig wat uren druk mee. Ik heb daarom veel hobby’s, zodat ik mijn hoofd regelmatig leeg kan maken.” Een relatief nieuwe hobby is bij de Emstenaar uitgegroeid tot ware verslaving: wandelen.

Leuk om over die hobby te praten, maar veel leuker om het dan ook meteen te doen, vindt de Emstenaar. We spreken dus af bij zijn huis en gaan aan de wandel. We duiken via de Langeweg en de Woesterbergweg het Wisselse Veen in. Na het prachtige Wisselse Veen volgt de lange Boerweg. Dan leidt de lange Langeweg weer terug naar zijn huis. In een wandeling van een kilometer of 10 vertelt Arno uitgebreid over zijn beveiligingsbedrijf. Ook passeren er veel hobby’s van Arno en spontane ludieke initiatieven waar hij die drukke baan mee afwisselt.

Zo was hij meerdere jaren medepresentator van het Emster Sinterklaasfeest en van het snerttoernooi bij vv Emst. Ook verzorgde hij diverse gezellige zaterdagavonden in een café. Hij vertelt over één van de meest recente initiatieven. “Ik was in 2019 één van de groep ondernemers die samen een gezelligheidsclub zijn gestart. Bij de ‘De Heeren van’ hebben zich inmiddels een kleine twintig ondernemers aangemeld. Jammer dat we het afgelopen jaar vanwege corona weinig konden doen.”

Terug naar dat wandelen, want dat is zijn allernieuwste verslaving. Dat kwam zo. Arno wilde graag wat afvallen. “Ik sportte regelmatig, maar eerlijk gezegd vond ik de derde helft misschien wel het allerleukste. Ik deed aan voetballen, aan tennissen en ging jaarlijks op skivakantie. Begrijp me niet verkeerd: de fysieke inspanning is heel erg leuk, maar het hapje, het drankje en de gezelligheid nadien vond ik minstens zo heerlijk. Toch wilde ik ook wel graag wat lichter worden. Ik had al eens een paar diëten gevolgd. Die hadden uiteindelijk vaak eenzelfde effect: al het afgevallen gewicht kwam er razendsnel weer bij op als ik ‘gewoon’ ging eten.”

Toen dacht hij ineens terug aan een whiskyproeverij die hij met ‘De Heeren van’ gevolgd had. “Dat had ik jaren daarvoor al eens eerder gedaan. Die man die de proeverij gaf, kende ik dus. Maar de tweede keer was hij bijna niet meer te herkennen, zo veel was hij afgevallen. Ik vroeg hem hoe en hij vertelde dat hij er weinig voor gelaten had. Het belangrijkste? Hij was zijn ingenomen en zijn verbruikte calorieën gaan bijhouden in een appje. Daarnaast liet hij weten dat hij was gaan wandelen. Dat begon met een keer in de week een klein stukje. Al snel ging hij dagelijks van huis. De afstanden liepen op. In een jaar tijd was hij tientallen kilo’s kwijt. Ik dacht: dát ga ik ook doen.”

Juni 2020 installeerde Arno een app op z’n telefoon. De treffende en veelzeggende naam was FatSecret. Sindsdien vult hij dagelijks nauwgezet in wat hij eet. Maar ook wat er verbrand wordt. Ook schafte hij meteen wandelschoenen aan. En hop, daar ging Arno. De deur uit, de frisse lucht in. In stevige tred. Eerst eens per week, maar al gauw veel vaker. Om routes te bekijken en te bewaren, om vorderingen te zien en om zijn verbrande calorieën bij te houden, kwam er nog een app bij: Runkeeper. Ook dat wordt steeds minutieus bijgehouden. Het resultaat is indrukwekkend: hij viel sindsdien ruim 22 kilo af. “Ja, geweldig. Maar heel eerlijk, dat mocht ook wel. Ik ga voor de 30.”

Er kleven meer voordelen aan dat wandelen, vindt Arno. Vanaf zijn huis aan de Laarstraat in Emst ging hij de omgeving die hij zo goed kende, ineens op een andere manier zien. Daar waar hij normaal gesproken in de auto zit en snel van plek naar plek moet toeren om de beveiliging bij zijn particuliere en zakelijke klanten te regelen, zorgt deze hobby juist voor rust in het hoofd, voor nieuwe ideeën en voor een gezondere levensstijl. “Mijn diensten zijn onregelmatig. Sinds de komst van de kinderen (Arno en zijn vrouw Ingrid hebben drie dochters, red.) is er wel wat meer regelmaat in mijn diensten, maar toch ben ik ‘s nachts nog veel aan het werk.” Menig avondje in de week komt Arno ‘s avonds dus laat thuis. “Vroeger belandde ik dan op de bank voor de tv om even een filmpje of een serie te kijken. En wanneer je tv aan het kijken bent, dan heb je sneller zin in wat lekkers. Zo’n zak chips is dan zo opengetrokken. En leeggegeten.”

Nu besteedt hij die avonduren heel anders. Hij gaat wandelen. Alleen. “Voordeel? Dan denk je niet aan eten.” Meerdere keren per week verslindt hij kilometer na kilometer. “Zaklampje erbij en lopen maar. Ik kom niemand tegen. Ben tijdens dat wandelen zelfs nog geen wild tegengekomen. Dat terwijl de wolf zich hier steeds meer laat zien. Hahaha…”

Vaak is Arno ver na middernacht pas weer thuis. “Ik voel me volmaakt vrij als ik in die stille nacht een rondje door het buitengebied van onze gemeente loop.” Daar houden z’n sportieve hobby’s niet op. Die wandelingen vult hij aan met tennis, voetbal en fitness. Vanwege de lockdown is dat nu wat behelpen. “Daarom sport ik vanuit huis. Zo volg ik online fitnesslessen. Recentelijk heb ik zelfs een homertrainer gekocht. Tijdens een filmpje op Netflix of een voetbalwedstrijd zit ik dan te fietsen.” Het is trouwens ook weer niet zo dat ‘Arno Boeve één of andere Sportbilly geworden is’, lacht hij. “Niets is minder waar. Ik vind de gezelligheid nog altijd erg belangrijk. Af en toe eet ik echt nog wel eens ongezond, maar ik ben wel veel meer op mijn gezondheid gaan letten.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 20 januari 2021)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 6 : Maaike Boersma

Welsum / Olst / Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. Deze week gaat Dennis op pad met Maaike Boersma. Ze noemt zichzelf buitentherapeut en gaat om die reden letterlijk met haar cliënten aan de wandel. “Zo ben je lichamelijk en geestelijk bezig. De natuur fungeert daarbij een rustgevend middelpunt.”

De verslaggever en de geïnterviewde hebben afgesproken bij het pontje nabij het dorp Welsum. Aan de andere kant van de IJssel (in Olst), woont Maaike met haar gezin. Vanaf de pont leidt onze wandelroute richting het Gelderse dorp Oene. Een logische keuze. Slechts een paar kilometers van deze plek verwijderd, bracht ze heel wat jaren van haar leven door.

“Ik ben geboren in Zuuk. Die vrijheid en rust die ik daar als kind ervaren heb, zit nog altijd diep in mijn hart geklonken. Daar ben ik steeds weer naar op zoek. In mijn werk, maar ook in mijn privéleven.” Na Zuuk volgde een aantal jaren een huis in een nieuwbouwwijk in Epe. Daarna verhuisde het gezin Boersma naar Oene. Haar ouders wonen daar nog steeds. “Ik kom er graag. Ik vind het daar heerlijk.”

De liefde voor de natuur noemt ze niet voor niets ‘de rode draad in haar leven’. Maar daarbij kwam ze er via een rijke, zeer diverse opleidingsroute uiteindelijk achter waar haar hart lag. “Dat was niet altijd zo. Ook ik heb me een periode in mijn leven veel op de buitenwereld gericht. Ook ik negeerde signalen in mijn lijf, ook ik zat veel in mijn hoofd.” Een indrukwekkend traject van persoonlijke ontwikkeling en van diverse cursussen en opleidingen hebben haar veel geleerd. Die kennis en kunde zet ze nu in binnen haar praktijk. “Ik doe werk, dat niet als werken voelt.”

Hoe Maaike’s persoonlijke begeleiding verloopt? Na een uitgebreide, zorgvuldige intake, start er een bijzonder één op één-traject waarbij Maaike tijdens een aantal wandelsessies bij haar cliënten achter vastgezette overtuigingen uit het verleden probeert te komen. Ze laat hen oefeningen doen, ze stelt indringende, betekenisvolle vragen, ze luistert en reageert op wat er verbaal of non-verbaal bij haar cliënten naar boven komt drijven.

Innerlijke reiniging

Tijdens deze wandeling laat de buitentherapeut ook de verslaggever ervaren, hoe ze werkt. “Wat in mijn ogen het belangrijkste is? Mensen moeten altijd terug naar hun gevoel kunnen gaan. Mijn doel is om hen weer verbinding te laten maken met hun eigen kracht en eigen energie. Als je jezelf beter begrijpt en keuzes durft te maken vanuit je eigen vertrouwen, dan word je automatisch een gelukkiger mens.”

Mensen die zich bij Maaike Boersma melden, ervaren een probleem in het dagelijks leven. Een fysiek probleem of een geestelijk probleem. Ze zijn bijvoorbeeld ergens onzeker over, overprikkeld of ze hebben vage lichamelijke klachten die ze niet zelf op kunnen lossen. “Ik ga terug naar de kern van het probleem. Want datgene waar jij tegenaan loopt, heeft vaak te maken met iets dat in het verleden gebeurd is, zo is mijn reactie. Je bent er alleen niet meer zo bewust van. Maar het mooie is: je lijf onthoudt alles. Je moet dus terug naar je gevoel.”

Vaak is men vervolgens geraakt door het delen van een bepaalde ervaring, of door een conclusie die de buitentherapeute trok. Ze reageert dan zacht en fijngevoelig. “Ik zie dat je het raakt. Waarom doet dit jou zo veel?” Ze stelt zich daarna op als luisterend oor. “Want wanneer men hier is aanbeland, dan komen er onherroepelijk emoties bij kijken. Maar dat is niet erg. Huilen is goed. Tranen zorgen voor een innerlijke reiniging. Het is niet voor niets zo dat je je uiteindelijk opgelucht voelt, wanneer je gehuild hebt.”

Maaike legt uit welke bewustwordingsoefeningen hier zoal bij komen kijken. “Voel je ademhaling tijdens het wandelen. Concentreer je achtereenvolgens volledig op wat je voelt, wat je hoort en wat je ziet. Het zijn manieren om bewust te worden van je eigen lichaam.” De centrale vraag die vervolgens beantwoord moet worden? “Hoe tevreden ben je eigenlijk over jouw leven?” Het antwoord daarop, komt dan veel meer binnen, weet ze. “Je bent je echt bewust van de vraag. En denkt daardoor ook dieper na over het antwoord.”

‘It happens offline’

Gestalt therapie, voice dialogue, mindfullness, lichaamsgerichte therapie, het is zo maar een reeks therapievormen en oefeningen die Maaike combineert met het gegeven om buiten te zijn. Niet gestoord door rinkelende, trillende mobiele telefoons. “Want: ‘it happens offline’, vind ik. Dat is wat mij betreft de plek waar de diepgang plaatsvindt. Hier kijkt enkel de natuur toe.” Het lijkt wel een geestelijke opruimingsdienst. Maaike lacht. “Ja, eigenlijk wel. Zonder mijn werk te veel te willen simplificeren natuurlijk. Want er komt best wel wat meer bij kijken. Maar in essentie is dit zeker wat ik wil bereiken.”

De IJssel gloort aan de horizon. Een passende anekdote volgt, terwijl het eindpunt van deze wandeling nadert. “Tijdens mijn studie aan het Boswijk Instituut in Doorn werd ik dagelijks geconfronteerd met een uitspraak van Thich Nhat Hanh. Hij is een boeddhistische monnik uit Vietnam. Eerst voelde ik, nuchter als ik ben, die tekst niet zo erg. Maar keer op keer werd mijn oog naar de poster getrokken met deze prominente quote. Steeds las ik de woorden. Inmiddels ervaar ik exact wat de zin betekent. Misschien omdat ik tijdens die opleiding heel veel over mezelf geleerd heb. Misschien ook wel omdat ik al die ervaringen mag gebruiken om anderen te helpen.” De woorden van Tich Nhat Hanh vormen misschien wel de essentie van Maaike’s aanpak: ‘Peace in oneself, peace in the world’.

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 13 januari 2021)


Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 5 : Martine van der Snel

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een nieuwe rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. Deze week gaat Dennis op pad met Martine van der Snel. Ze is uitvaartbegeleider bij Wenz Uitvaart Epe.

Deze wandeling begint en eindigt bij haar woning in het Eper buurtschap Dijkhuizen. Vanaf deze plek is er gemakkelijk een mooie tocht te lopen, weet ze. Je bent enerzijds zo in het bos, maar anderzijds kun je je kilometers lang in een agrarisch landschap wanen. “Ik hou van natuur, ruimte en ver weg kijken.” Dat laatste stamt uit de tijd toen ze nog met haar ouders in het buitengebied in Emst woonde, vertelt ze. Daar is de liefde voor wandelen bijgekomen. Is het niet alleen, dan wel met vrienden of met haar gezin.

Lotgenoten

Die wandelingen komen sinds kort overigens ook terug in haar werk. “Een collega in Twente, iemand waarmee ik samen de opleiding tot uitvaartbegeleider gevolgd heb, meldde op Facebook eens dat ze rouwwandelingen hield met alleenstaanden. Mensen die net hun partner verloren hebben, konden daar met lotgenoten wandelen. Ik heb dat concept ook in Epe geïntroduceerd. Deze ‘wandeling van troost’, vindt doorgaans eens per drie maanden plaats. Inmiddels zijn er zo’n zestien (oudere) alleenstaanden die steevast meelopen. “Ze willen wel vaker dan één keer per kwartaal, maar dat gaat qua werk helaas niet.”

Door de strengere maatregelen vanwege het coronavirus zijn de troostrijke wandelingen overigens tijdelijk gestaakt. “Helaas. Ik merk aan de reacties in het appgroepje dat men het erg jammer vindt. Veel alleenstaanden hebben behoefte aan contact. Daarbij vinden ze het fijn om met lotgenoten te wandelen. Men wil zelf het verhaal kwijt, maar men wil tegelijk ook een luisterend oor voor anderen zijn. Ik heb hen vlak voor kerst dus een kleine attentie gebracht. Om te laten zien dat we aan ze denken.”

Martine hoopt dus dat het binnenkort weer mag, vertelt ze. “Het is een hele leuke groep mensen die steeds rond de twintig deelnemers blijft. “Af en toe valt er iemand af, soms doe ik een uitvaart en schat ik in dat de alleenstaande vrouw of man het wellicht wel fijn zou vinden om mee te wandelen. Die benader ik dan.” Bij deze wandelingen met alleenstaanden stippelt Martine een route uit van zo’n 5 kilometer. Soms vanuit haar eigen huis, soms op een plek in het bos waar een horecagelegenheid zit. “We hebben wel eens gewandeld vanaf restaurant De Ossenstal. Puur om eens een andere omgeving te verkennen. Nadien hebben we daar een paar tafels gereserveerd en samen een kopje koffie of thee genuttigd. De uitkomst is altijd zeer positief. Men is met zielsverwanten aan de wandel. Iedereen kent en herkent de gevoelens en het rouwproces. Dat vergemakkelijkt het praten over de dood. Bij de wandeling van troost zijn dit ingrediënten die steeds terugkomen. “Ik ben dan overigens enkel een luisterend oor. Ik heb geen oordeel, ik heb niet meegemaakt wat een ander meegemaakt heeft. Ik luister alleen.”

Wat dat aangaat, is haar rol in deze wandeling met de verslaggever van deze krant wel anders, lacht Martine. Dit keer praat ze juist wel veel zelf. Over de dood, over rouw en, meer nog, over het leven. “Want dat hoort allemaal bij elkaar natuurlijk. Je merkt het wanneer mensen ziek zijn en toeleven naar de dood. Op die momenten wordt er meer over het leven gepraat dan ooit.” En als de uitvaart geweest is, dan heb je nog de nazorg. “Die vinden wij ook heel belangrijk. Als je meer dan een halve eeuw met iemand getrouwd bent en ineens alleen komt te staan, dan komt er veel op je af. We zijn zeer alert op die fase. We proberen contact te onderhouden opdat men niet vereenzaamt. We proberen er te zijn, wanneer er vragen zijn. Een voorbeeld? Mensen krijgen vaak de vraag of het al slijt, of het verdriet al minder wordt. Ik zeg dan altijd: verlies verwerken bestaat niet. De Belgische psycholoog en rouwspecialist Manu Keirse schreef ooit: ‘Gemis zal nooit overgaan. Het zal hooguit zo zijn dat de mooie herinneringen sterker worden en het verdriet overstijgen’.”

Keukentafel

Een andere belangrijke pijler die Martine als uitvaartbegeleider altijd benoemt? “Probeer alles goed op papier te zetten. Heb het over je uitvaart met jouw partner of met je familie. Vertel wat je belangrijk vindt, dat ene muziekstuk of die ene spreker.” Want de dood is er vaak ook ineens en zeer onverwachts. “Dat zou je misschien wel willen dat je er veel meer over gepraat had. Niet alleen over het verloop van die uitvaart, maar veel meer ook over het leven dat je geleid hebt.” Jongeren bijvoorbeeld zijn te weinig met de dood bezig, vindt Martine. “Ik probeer daar als uitvaartbegeleider ook wel wat aan te doen. Ik geef lezingen, organiseer zelfs keukentafelgesprekken.”

Dat laatste vraagt om uitleg. “Eerder dit jaar plaatste ik een oproep in de krant. Ik stelde letterlijk mijn keukentafel beschikbaar wanneer men vragen had over een uitvaart. Bij veel jongeren is dat vaak nog ‘een ver-van-mijn-bed-show’. Ik probeerde hen aan te sporen om eens met mij in gesprek te gaan.” De drempel was laag. “Die maandagochtend zat ik te wachten met een kopje koffie. Totdat de deurbel ging. En nog geen half uur daarna weer. Nee, het waren niet jongere mensen. Maar het was wel geslaagd. De twee echtparen wisten niet veel over hun eigen uitvaart. Ik heb hen van alles kunnen vertellen. Ik denk dat ze hierdoor goed met elkaar in gesprek gegaan zijn. Ik ga dat vaker doen. Want je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Samen praten over rouw zorgt voor troost. Maar je moet ook weten: praten over de dood tijdens het leven, is minstens zo belangrijk.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 6 januari 2021)


Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 4 : Gunnar van der Stelt

Epe – De ‘Wandeling van de week’ is een rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. Deze week gaat Dennis op pad met Gunnar van der Stelt (23).

Deze ex-Epenaar woont inmiddels een aantal jaren in Berlijn en probeert een bestaan op te bouwen als songwriter en muzikant. Eerder dit jaar studeerde hij daar af aan de British and Irish Modern Music (BIMM) Institute. “Ben je daarmee klaar, dan móet het gebeuren. Optredens regelen, fanbase opbouwen en nieuwe muziek maken. Door corona ligt dat eerstgenoemde aspect echter bijna stil.” Gunnar laat zich niet uit het veld slaan. “Ik blijf doorgaan. Ik vergelijk mijn muziekcarrière met mijn voorliefde voor marathons lopen. Ik ben niet snel, maar ik kan het wel heel lang volhouden.”

Muzikale marathon

Dat die weg dan vaak onverwachts wijzigt? Dat hij soms een omweg of een horde moet nemen om ergens te komen? Soit. Gunnar probeert tegenslagen namelijk om te zetten in positiviteit. Zijn muzikale marathon, zijn ‘road to nowhere’, leidt daardoor altijd naar lichtpuntjes, vertelt hij lachend tijdens deze winterse boswandeling.
Voorheen was dat overigens niet altijd zo. Toen waren er minder lichtpuntjes, toen was zijn brein best vaak donker en had hij last van de nodige negatieve energie. Daar vertelt hij eerlijk over. Dit had onder andere te maken met een paar valse starten in de muziekwereld. Zo schreef hij zich twee keer in bij de Rockacademie in Tilburg. De eerste keer werd hij afgewezen. “Terecht. Mijn voorbereiding was niet goed. Ik nam het niet al te serieus. Was met andere dingen bezig, zoals bandjes formeren. Dat waren alleen bijzaken. Daardoor had ik te weinig focus. En verliep de auditie uiteindelijk dramatisch. Ik was niet aangenomen. Logisch, als ik nu terugkijk naar mezelf. Fair enough.”

Een andere studie volgde: Architectuur in Delft. “Toch was dat niet mijn ding.” Wederom auditeren bij de Rockacademie. Het jaar daarna was de voorbereiding heel veel beter. Hij beheerste zijn instrument (de gitaar) tot in de puntjes, wist tijdens de auditie veel te vertellen over muziektheorie. Toch was er weer een afwijzing. “Op een zeer lompe en ongevoelige manier. Ze meldden via mail dat ik er beter aan deed om te stoppen met gitaar spelen.” Dat terwijl hij dagelijks oefende, tot bloedens aan toe. Gitaar spelen was zijn alles, hij speelde in diverse bandjes en er waren de nodige optredens. Hoe kon dit nou? “Die avond zat ik dus in een dikke dip. Goede anekdotes beginnen vaak met drank. Nou dat was toen ook zo. Ik was boos over die botte afwijzing. Maar ik had een fles wodka. En die moest op. Aan het eind van die nacht doelloos surfen over het net, stuitte hij toevallig op een aanmeldingsformulier van een andere rockacademie: de BIMM in Berlijn. “Ik ben dat direct gaan invullen. Veel vragen waren vergelijkbaar met die van de Rockacademie. Ik heb deze antwoorden dus, enigszins beschonken, in het Engels vertaald en ben gaan schrijven. De dag daarna wist ik niet meer wat ik gedaan had…

BIMM en Rockacademie

Nog geen week later zat er een mail in z’n inbox. “BIMM had gereageerd, ze nodigden me uit voor een vervolggesprek en een auditie.” Gunnar moest onder andere improviseren over een drietal bestaande nummers. “Ze wilden zien of de potentiele studenten muziekgevoel hebben. Er volgde een reggaenummer, een funknummer en een rocknummer. “De laatste ging het beste, de funksong was okay, enkel dat reggaenummer vonden ze niet zo geweldig.” Toch kreeg Gunnar van der Stelt daar wél een kans. “The rest is history, as they say”, lacht hij zijn tanden bloot tijdens het wandelen. Afgelopen zomer rondde hij deze opleiding af door met een zelf ingesteld en geprogrammeerd uniek ‘loop station’ als Gunnar Lines een soloconcert te geven vanuit zijn huiskamer. Een ruime voldoende was het klinkende resultaat. Dat moet een goed gevoel opgeleverd hebben. Helemaal na die botte afwijzing van de Rockacademie. “Zeker weten! Hahaha.”

Tja, en dan begint de muzikale marathon van de afgestudeerde BIMM-studenten pas echt. De strenge coronamaatregelen maken echter dat Gunnar praktisch geen optredens kan geven. Eén keer heeft hij met zijn band Brooks Orion (opzwepende rockmuziek à la Muse) zelf geregeld dat hij in zaal Marie-Antoinette in Berlijn twee shows op één dag kon geven. Dit om een releaseparty te houden voor het album ‘The Happiness INC’. “Toen hebben we twee keer voor vijftig personen gespeeld. Het ging te gek. De reacties waren goed.” Toch zou hij erg graag veel meer willen spelen. Hij had zowel als soloartiest Gunnar Lines, maar ook met de band Brooks Orion al zeker vijftien shows uitstaan die allemaal uitgesteld of gecanceld zijn. Maar de tijd van bij de pakken neer zitten, is voorgoed voorbij, vindt Gunnar. Hij blijft lachen om tegenslagen, zet dat om in creativiteit en schrijft songs bij de vleet. “Iedere maand zet ik ofwel als Gunnar Lines ofwel als Brooks Orion zeker vier liedjes op Spotify. Ik vergelijk de aanpak van mijn muzikale carrière met die van mijn andere passie: marathons lopen. Ik ben niet de snelste, maar ik hou het wél lang vol.”

De eerste succesvolle muzikale kraker heeft de ex-Epenaar te pakken. Het reggaeliedje Freedom van zijn alias Gunnar Lines is inmiddels duizenden keren beluisterd op Spotify en bekeken op YouTube. “Er zijn zelfs mensen in Oeganda die een eigen filmpje op deze track gemaakt hebben. Hoe gaaf!” En dat met reggaemuziek. Iets waar ze bij de BIMM-auditie nog niet echt overtuigd over waren. Toch zette Gunnar die kritiek gewoon om in een nieuw lichtpuntje van zijn muzikale road to nowhere…

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 30 december 2020)

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!

‘Wandeling van de week’ 3 : Marlous de Boer

Oene – De ‘Wandeling van de week’ is een nieuwe rubriek van Dennis Dekker (www.mediamagneet.nl). Hij wandelt met inspirerende mensen die iets over hun onderscheidende visie, eigenaardige passies of bijzondere dromen vertellen. Deze week gaat Dennis op pad met Marlous de Boer (56) uit Oene. Ze is in deze regio al jaren actief als reisondernemer (The Travel Club in Epe).

Marlous werkte altijd hard. Weken van 60 uur waren eerder regelmaat dan uitzondering. “Reizen is mijn passie, dit werk voelt als hobby, helemaal sinds ik voor mezelf werk. Dan maak je veel uren. Da’s niet erg.” Vanwege de coronacrisis zien haar dagen er tegenwoordig totaal anders uit. Sinds de eerste lockdown ruimt ze iedere dag tijd in om te gaan wandelen. “Heel erg fijn om te doen. Natuurlijk vanwege de fysieke, maar bij mij vooral vanwege de geestelijke gezondheid.”

Van huis naar werk

Onze wandeling begint bij de voordeur van de woning van Marlous en haar echtgenoot Fred. We hebben het plan opgevat om van haar huis naar haar werkplek in Epe te wandelen. Huis en werk stonden dit jaar bij haar namelijk meer in verbinding met elkaar dan ooit. Het is een route van ruim 7 kilometer. We lopen door het prachtige weidse buitengebied van het dorp Oene, we wandelen langs het kanaal, we nemen de Zuukerbrug over de A50 richting het centrum van Epe. Op diverse plekken komt één belangrijk aspect terug: het jaar 2020 en het effect van de daarbij horende coronacrisis.

“Want om daar maar eens over te beginnen. Natuurlijk is de horeca zwaar getroffen. Ik heb medelijden en beklag met die branche, ik zit zelf ook graag op het terras, of eet er een hapje. Maar toch is er nóg een branche ernstig getroffen. Daar hoor je veel minder over. Dat is de branche waarin ik zelf werkzaam ben.” Marlous werkte niet bij een touroperator of een andere bedrijf in de reiswereld, maar is zelfstandig ondernemer. Lees: sinds de eerste lockdown droogde haar volledige inkomen op. “Ik kan geen aanspraak maken op vergoedingen. Ik heb gespaard en ben dat potje nu aan het opmaken.”

Het jaar 2020 begon wat vreemd, vertelt ze. “Ik was de laatste maanden van 2019 volop bezig met het samenstellen van vakantiereizen voor mijn klanten in 2020. In mijn geval word ik pas betaald, als de reis daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Niet erg, dat ben ik gewend. Daarbij was het vooruitzicht geweldig. In januari stond er al een recordomzet in de boeken. Tja, en toen kwam corona. De ene na de andere trip voor mijn klanten moest gecanceld worden. Omdat ik vaak unieke maatwerkreizen boek, kost dat veel tijd. Dat is normaal geen probleem, want dan komt er snel een herboeking. Maar door deze coronacrisis, werd mijn aanstaande omzet stap voor stap teruggedraaid naar nul. Het werk werd alleen niet minder. Nog altijd ben ik niet klaar met het afronden van de annuleringswerkzaamheden voor die reizen. Sommige vakanties van klanten gaan helemaal niet meer door. Anderen worden verplaatst naar volgend jaar, weer een groep wil een reisvoucher voor een ander moment. Ik ben er nog dagelijks druk mee om dit goed af te handelen.”

Roeptoeters

Wel hard werken, maar totaal geen inkomen, je zou er moedeloos van worden. Niet Marlous. Ze weerde zich kranig. “Natuurlijk was ik af en toe best wel eens een beetje down. Al die actualiteitenprogramma’s op tv met negatief nieuws. Steeds maar weer die coronaberichten. Elke keer weer die ongenuanceerde roeptoeters op social media. Het hing me wel eens de keel uit. Maar ik klaag niet. De reisbranche ging de afgelopen jaren crescendo. Mensen gaven veel geld uit aan vakanties. Mijn maatwerk voor bijzondere reizen werd gewaardeerd. Men wist mij te vinden. Ik heb het heel goed gehad. Dat zal ook in een goede tijd wel weer gaan gebeuren. Daar ben ik niet bang voor.” Er zijn collega’s van Marlous bij wie de moed wel eens in de schoenen zakte. Die zochten tijdelijk een ander baantje of hebben hun ondernemerschap als zelfstandig reisadviseur zelfs moeten stoppen. “Tientallen reiscollega’s zitten echt in de problemen. Dat is verschrikkelijk.”

Het coronajaar 2020 heeft Marlous veel opgeleverd. “Geestelijke rijkdom bijvoorbeeld. En die is veel meer waard dan geld.” De Oenese is na gaan denken over duurzame reizen, over het klimaat en over dierenwelzijn. “Ik ben veel meer bezig met de effecten van vliegen. Ik zoek naar milieuprojecten waarbij je iets terug kunt doen. Bij sommige stedentrips dichtbij adviseer ik tegenwoordig liever de trein. En georganiseerde excursies waarbij mensen op een olifant kunnen zitten of waar ze met dolfijnen of haaien kunnen zwemmen, die boek ik niet meer. Het dierenleed is daar te groot. Dat is niet meer van deze tijd.” Ook volgt ze een cursus Spaans. “Altijd al gewild, nooit tijd voor gehad. Nu doe ik het.”

Daarnaast ging Marlous de Boer wandelen. Iedere dag. Vaak in haar eentje. Eerst vanuit haar huis. Diverse klompenpaden in Oene verkennen en die steeds weer opnieuw lopen. Vervolgens eigen routes van zo’n kilometer of 14 à 15 samenstellen. En uiteindelijk voor de nodige diversiteit eerst ergens naartoe rijden om van daaruit een rondje lopen. “Ik ben dagelijks twee uur onderweg: heerlijk! Heel eerlijk? Als er straks een vaccin is en alles weer normaal wordt, dan wordt wandelen onderdeel van mijn dagplanning. Ik heb het nodig. Het werkt verslavend. Als ik onverhoopt een dag niet wandel, dan voel ik me ‘s avonds onrustig.”

Onze wandeltocht leidt via het Eper centrum en de rondweg naar het einddoel: het pand van waaruit ze The Travel Club Epe bestiert. “Ik kijk even of ik hier nog wat werkzaamheden kan oppakken”, lacht ze terwijl we afscheid nemen. “En daarna wandel ik terug naar huis.”

(Dit verhaal is verschenen in de weekkrant Veluws Nieuws, 23 december 2020)

 

Wil je genieten van meer wandelingen? Klik dan hier!