Foto Met Een Verhaal: ‘Herinneringen van een 7-jarige’

Wat onze 7-jarige zoon zich nog kan herinneren van die illustere Amerikareis uit 2013? Vrij veel zo blijkt ruim twee jaar na dato. En leuker nog: het zijn ook zeer verrassende aspecten van de trip…

Nee, hij heeft het nooit uit zichzelf over M&M’s World in Las Vegas. Het gaat tevens niet vaak over zijn allereerste vliegreis ooit. En over grote gebouwen, dikke auto’s of eindeloze snelwegtripjes hoor je hem ook maar heel weinig.

Toch weet hij nog best een aantal prachtige ‘Amerikanekdotes’ op te lepelen. Over de ‘stinkende zeeleeuwen’ (in Monterey Bay) bijvoorbeeld. Of over die ontmoeting met een aantal brandweerlieden van het korps in San Luis Obispo. Of die grote draaimolen op Pier 39 in San Francisco. Of over die spontane taxirit met twee wildvreemden en over het fietsen over Venice Beach. Hij weet over die laatste gebeurtenis zelfs nog tot in detail te vertellen. Die grote skatersplek met betonnen bulten en een heuse ‘ramp’, waar we langsreden. Al die livemuziek en de kleurrijke kraampjes op de straten. En natuurlijk die toffe cruiser waar hij mee toerde. Maanden daarna moest zijn verjaardagscadeau natuurlijk ook zo’n cruiser zijn. Zelfs de bijbehorende flitsende helm kon niet ontbreken.

Over fietsen gesproken. Hij weet ook nog wel wat mede te delen over die fietstocht in San Francisco. Bij het hippe Blazing Saddles huurden we één tandem en één gewone fiets. Mooi om te zien hoe dat daar gaat bij het uitlenen van die fietsen. In de kelder waar alle fietsen staan, is zelfs een parcours uitgezet waar men kan ‘leren fietsen’. Totdat we meldden dat we uit Nederland komen. Dat leek het letterlijke startschot van onze fietstocht te verspoedigen. Oh, die gasten hebben geen fietsles nodig, want daar doen ze niets anders dan fietsen, zo was in de twinkelende ogen van de Blazing Saddles-medewerkers af te lezen.

Dit alles herinnert onze zoon zich trouwens niet. Hij weet vooral hoe zijn eigen gesteldheid was, toen we een stief kwartiertje op die tandem zaten. Aan de voet van de immense Golden Gate Bridge, moest meneer namelijk ‘heel nodig naar de wc’, zo reproduceert hij bij navraag nog akelig goed.

Voor mij zat er niets anders op dan het tandemtempo wat te gaan verhogen. Ietwat onbeholpen, stuurde ik met dat zware stalen ros rondom de kolossale staanders van deze reusachtige rode brug.
Bijna drie kilometer lang, had ik het tempo er goed in. Zoonlief had overigens weinig oog voor de schoonheid van de brug en het water naast zich. Hij dacht alleen maar aan ander water: plassen. ’t Was ook het woord dat hij die minuten in zijn prille leventje het vaakst uitsprak: plassen. Met de woorden ‘ik’ en ‘moet’ er voor dan… Ik passeerde een handvol Dixies op de brug. Bij allen voelde ik of het slot niet toevallig open was. Geen succes.

Toen het einde van deze ‘hoge nood-hindernis’ eindelijk in zicht kwam, werd zoonlief rustiger. Dit kwam mede doordat ik hem attendeerde op het toiletgebouwtje dat in de verte opdoemde. Na de afdaling richting Sausalito crossten we razendsnel naar dat gebouwtje toe. Het bleek een loket dat voor heel andere doeleinden gebruikt werd. Maar dit maakte zoonlief niets meer uit: hij kon het niet meer ophouden. We verdwenen snel achter ‘t bouwsel. Terwijl hij zijn blaas leegde tegen de eerste de beste boom, keek ik semi-interessant in de rondte. Luttele secondes later zie ik een camera aan het huisje bevestigd zitten. De lens letterlijk op ons gericht. Ai… Die zit er vast om de boel daar goed in de gaten te houden.

Tot op heden heeft de Amerikaanse overheid ons nog niet getraceerd. Gelukkig maar. Al bedenk ik ineens dat zo’n stukje akelig accurate ‘Herinneringen van een 7-jarige’ in dit geval natuurlijk niet echt meewerkt.

 

(Dit verhaal is in 2015 geschreven voor de website USA365)

Foto Met Een Verhaal: ‘On The Road’

Call me stupid, maar ik droomde er zeker al tientallen jaren van. Ik wilde een foto maken midden op een lange weg in Amerika. Het liefst zonder auto’s, het liefst vanuit het standpunt dat die nader te bepalen highway met karakteristieke gele streep in het midden letterlijk verdwijnt in de horizon. Ik wilde mijn eigen On The Road-foto…

We schrijven 19 april 2013, ongeveer half drie ’s middags, lokale tijd. Onze roadtrip vanuit Las Vegas is een dag of vijf oud. Mijn vrouw en ik zijn duizenden indrukken en honderden foto’s verder, onze zoon van vier jaar kijkt zijn ogen uit. Wát een vakantie. Wát een continu aaneengeregen reeks van onvergetelijke momenten. En wat staat ons allemaal nog te wachten…

We rijden over de US-163 en ik druk Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds in de cd-speler. Het eerste nummer is een prachtige uitvoering van de Bob Dylan-song You Ain’t Going Nowhere. Ik lach een beetje om de treffende titel wanneer ik links en rechts van me kijk naar de prachtige vergezichten in de staat Utah.

Dan ineens, gebeurt het. Als door de bliksem getroffen, denk ik aan mijn droom. Wanneer ik de iconische bergpartijen van Monument Valley in de verte zie opdoemen, weet ik direct: dít is mijn kans. De zon schijnt, de lucht is mooi, de wolken zijn weelderig en zwierig als verfijnde sigarettenrook. This. Is. It. Ik stuur de huurauto richting het oranjerode zand naast de geasfalteerde weg. Dat gaat minder goed dan gedacht; de weg ligt namelijk een heel stuk hoger. De auto bonkt het zand op. Stenen zijn veel groter dan verwacht. De onderzijde van de auto rammelt en schaaft. Mijn zoontje vraagt zich hardop af wat ik aan het doen ben, mijn vrouw slaakt een angstgilletje.

Als de verkeersdrukte iets afneemt, loop ik de weg op. Mijn vrouw schreeuwt uit de auto dat ik vooral op moet schieten. Ik sta pal voor de gele streep en ga door de knieën. Ik stel scherp en druk op de ontspanknop. Zeventien tellen later zit ik weer achter het stuur. Missie geslaagd, denk ik. ‘Whoo-ee! Ride me high!’, zo zing ik vrolijk mee met McGuinn, Hillman, Parsons, Kelley en consorten. Ik doe in blinde paniek het autoportier open en grijp mijn camera die achterin de auto ligt. Ik kijk naar de weg, kijk achterom, zie talloze auto’s op me af komen. Hmmm, dat zonder auto’s-aspect van mijn aanstaande foto moet ik misschien wel op mijn buik schrijven. De passanten claxonneren, auto’s en vrachtwagens razen dicht langs me heen. Gevoelsmatig wordt de maximumsnelheid hier danig overtreden.

Weken later zit ik achter mijn computer. Avonden lang, bewerk ik de foto’s van onze machtige roadtrip door Amerika. Ik kijk naar het resultaat van mijn On The Road-highway. Nee, helemaal scherp is hij niet. Ook ben ik op z’n zachtst gezegd niet echt blij met al die Jackson Pollock-achtige strepen nieuw asfalt op de weg. Allemaal niet gezien, het was bijna letterlijk ‘in the heat of the moment’.

Toch is de foto op een bepaalde manier toch ook wel een beetje geslaagd, realiseer ik me, nu ik dit stukje tik. Al was het alleen omdat mijn droom niet ten einde is. Die perfecte On The Road-foto moet ik nog een keer maken.

(Dit verhaal is ooit geschreven voor de website USA365)